2/2/13

Στη λιμνοθάλασσα της Λευκάδας

 Καταφύγιο πανίδας και φυσικής ομορφιάς, 


η λιμνοθάλασσα της Λευκάδας σε προϊδεάζει και σε

καλωσορίζει στις ομορφιές του νησιού.

28/1/13

Μαρμάρινα πορτρέτα στη Στοά του Αττάλου (ii)

που βρέθηκαν στην περιοχή.

Απεικονίζουν κυρίως πολίτες της Αθήνας 

και πολιτικά πρόσωπα της ρωμαϊκής περιόδου,

 φυσιοκρατικά 
με ύφος εσωστρεφές
 και ελαφρά μελαγχολικό. 
(φωτογρ. π. Διονύσιος Λυκογιάννης)

Μαρμάρινα πορτρέτα στη Στοά του Αττάλου (i)

 Το καλοκαίρι άνοιξε για το κοινό

ύστερα από 30 χρόνια ο επάνω όροφος της αναστηλωμένης Στοάς του Αττάλου 

στην αρχαία Αγορά των Αθηνών

 (βλ. παλαιότερες αναρτήσεις μας εδώ  και εδώ).

Το Νοέμβριο του 2012 έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσης περίφημων ρωμαϊκών μαρμάρινων πορτρέτων, 

(φωτογρ. π. Διονύσιος Λυκογιάννης)

21/1/13

Κοπή πίτας Τ. Α. Ζακύνθου

 Την πίτα του έκοψε το Τμήμα Ασφαλείας της Ζακύνθου στην ταβέρνα "Διαχρονικό" χθες το βράδυ,
 σε μια ζεστή και φιλική ατμόσφαιρα, παρουσία του Διοικητή κ. Α. Παπαδημητρίου και των λοιπών συναδέλφων του.
Μαζί τους παρευρέθηκε για να ευλογήσει την πίτα ο Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Ζακύνθου, 
Αρχιμ. Διονύσιος Λυκογιάννης, υπεύθυνος για την ποιμαντική μέριμνα των Σωμάτων Ασφαλείας του νησιού μας,
ο οποίος τόνισε στο σύντομο λόγο του την ανάγκη αρμονικής συνεργασίας για την ευόδωση των επιθυμητών αποτελεσμάτων.   

17/1/13

Αγιασμός και κοπή πίτας στο Λιμεναρχείο Ζακύνθου

Σε μια πολύ όμορφη, σεμνή και ζεστή ατμόσφαιρα, παρά τις αντιξοότητες του "καιρού", τελέσθηκε χθες 16 Ιανουαρίου 2013 αγιασμός και κοπή πίτας από τον Αρχιμ. Διονύσιο Λυκογιάννη, Ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως Ζακύνθου,
παρουσία του Λιμενάρχη Ζακύνθου κ. Νικολάου Κοκκάλα και των λοιπών αξιωματικών, υπαξιωματικών και λιμενοφυλάκων.
Στη σύντομη ομιλία που επακολούθησε από τον Ιεροκήρυκα τονίσθηκε η ανάγκη των ειλικρινών συναδελφικών σχέσεων. 
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την αγαπητική προσέγγιση του εαυτού μας, που αφορμάται από μια διαδικασία αυτογνωσίας και καταλήγει στην περαιτέρω κοινωνικοποίηση και απαλοιφή της ατομοκεντρικότητας.  

16/1/13

Αγιασμός και κοπή πίτας στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Ζακύνθου

 Την Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013 τον καθιερωμένο τα τελευταία χρόνια αγιασμό  και την κοπή πίτας,
 τέλεσε ο Αρχιμ. Διονύσιος Λυκογιάννης, Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Ζακύνθου και υπεύθυνος για την πνευματική κατάρτιση των Σωμάτων Ασφαλείας του νησιού μας, στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Ζακύνθου. 
Στην ομιλία του απευθυνόμενος σε όλους τους παρευρισκομένους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, 
μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο πέρασμα από τον ημερολογιακό εορτασμό της νέας χρονιάς στην επιτακτική ανάγκη των καιρών 
για πνευματικότερη και πιο ποιοτική βιωματική εμπειρία της κάθε χρονικής στιγμής. 

21/11/12

Περπατώντας στον Κεραμεικό-Walking in Kerameikos (ii)

Και στους τρεις δρόμους δεξιά και αριστερά υπήρχαν ταφικά μνημεία με προεξέχον το «Δημόσιο Σήμα», χώρο ταφής των επιφανών Αθηναίων και των πεσόντων στους πολέμους.
Αλήθεια, πόσο μεγάλη τιμή απέδιδαν οι Έλληνες στους δικούς τους ανθρώπους, που μπορεί να είχαν φύγει από τη ζωή αλλά η μνήμη τους ήθελαν να μη σβήσει!
 Βρίσκονταν εκεί στους δρόμους που καθημερινά περπατούσαν, στην πιο κεντρική είσοδο της πόλης, που πλήθος κόσμου συνέρεε από τους ευμεγέθεις γειτονικούς δήμους αλλά και από την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα και το λιμάνι του Πειραιά.
 Όλοι περνούσαν από εδώ για να προχωρήσουν, μέσω της μεγάλης οδού των «Παναθηναίων» που ξεκινούσε στο Δίπυλο, στην αρχαία αγορά και στα δημόσια κτίρια της Ακρόπολης.
 Υπέργειοι μνημειώδεις τάφοι στόλιζαν τα τοιχία των δρόμων.
Άλλοτε ένας λέοντας αναπαυόταν νωχελικά, κοιτώντας τους περαστικούς, ένας ταύρος όλος ζωή και δύναμη, γεμάτος ένταση, χτυπούσε με το πόδι του πάνω στο μνήμα του αδικοχαμένου,
και άλλοτε χαριτωμένες σκηνές από την καθημερινότητα των νεκρών ανθρώπων, διοχέτευαν την τρυφερότητα και ομορφιά των διαπροσωπικών σχέσεων στις ψυχές των οδοιπόρων, μέσα από τη μελαγχολική κίνηση του ψυχρού μάρμαρου.
 Μεγάλα μαρμάρινα αγγεία, ίσως προσφορές μεταθανάτιες στα νεαρά παιδιά τους, που δεν πρόλαβαν να γευτούν το ύδωρ της ζωής, παρέπεμπαν στο εφήμερο του βίου και στο άδικο τετελεσμένο.
Μα μέσα σε όλα ετούτα πάνω στα λευκά μάρμαρα, με τη γκριζαρισμένη πατίνα του χρόνου,
ένας κοκκινολαίμης στέκεται να ξαποστάσει, παρηγορώντας και εξυμνώντας με το κελαΐδισμά του την ομορφιά και την απλότητα της ζωής,
ενώ μια χελώνα αργά αργά, διδάσκει την υπομονή και τη χαλάρωση στους φρενήρεις βιοτικούς ρυθμούς, απολαμβάνοντας τη βόλτα της στο εναπομείναν πράσινο.