"Ο Άγιος Διονύσιος ο Ζακύνθιος, ιστορικές και καλλιτεχνικές αποτυπώσεις" ομιλία στο Ξενοπούλειο

Από την προχθεσινή ομιλία μας στο Ξενοπούλειο. Ένα ξεδίπλωμα της ιστορίας και της τέχνης με 127 φωτογραφίες από τον Αρχιμ. Διονύσιο Λυκογιάννη, Ιεροκήρυκα της Ι.Μ. Ζακύνθου, με οδηγό πάντα το πρόσωπο του Αγίου Διονυσίου. Σε έναν χώρο ιστορικό, στο σπίτι του Ξενόπουλου στη Ζάκυνθο, η οικοδέσποινα "Λογοτεχνία" φιλοξένησε για 1.30 ώρα το ταξίδι στην ομορφιά του τόπου μας, μέσα από τα ανθρώπινα "ποιήματα", που καμιά φορά οδηγούν στην αγιότητα.

Στην Ζάκυνθο ο Επίσκοπος Φωτικής κ. Διονύσιος

Στη Ζάκυνθο βρίσκεται από χθες για επίσκεψη ο νέος Επίσκοπος της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης εκκλησιαστικής επαρχίας Φωτικής κ. Διονύσιος Σιφναίος. Ο προσφιλής και γνωστός στον κλήρο και τον λαό της Ζακύνθου Επίσκοπος,(φωτ.του Α.Σούρμπη, Λιτανεία Αγ.Διονυσίου 24-8-2005, διακρίνονται ο γράφων μαζί με τον αρχ. τότε κ. Διονύσιο στο βάθος)

γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954 με καταγωγή εκ μητρός από το νησί μας. Είναι απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και μέχρι πρότινος υπηρετούσε ως Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Βύρωνος και Καισαριανής.

(Λιτανεία Αγ.Διονυσίου 2009)

Στις 13 Μαΐου, εορτή της Αναλήψεως έγινε η χειροτονία του σε Επίσκοπο, παρουσία αρκετών Ζακυνθίων, με προεξάρχοντα τον Μητροπολίτη μας κ. Χρυσόστομο, ο οποίος και τότε όπως και χθες ανέφερε ότι επιδίωξή του θα είναι όταν έρθει η ώρα, να είναι ο διάδοχός του στην Επισκοπή Ζακύνθου.

(Χειροτονία εις Επίσκοπον, 13-5-2010)

Εμείς ευχόμαστε να είναι πάντα άξιος στο δύσκολο έργο της καινούργιας του διακονίας, παίρνοντας παράδειγμα από την υπομονή, την ταπείνωση και το ανιδιοτελές μοίρασμα καρδιακής αγάπης του Αγίου μας, τον οποίο ιδιαιτέρως τιμά και φέρει το όνομα του.

Ιάκωβος Μαλακατές (1811-1903) Β΄

Τάφος Σπυρίδωνος Γιαννάκου 1872

Τάφος George Esquire 1869

Τάφος Διονυσίου Βλαστού 1877

Τάφος Ιωάννου Σβορώνου 1874

Ιάκωβος Μαλακατές (1811-1903) Α΄

Ο Ιάκωβος Μαλακατές γεννήθη­κε το 1811 στην Τήνο και πέθανε στο Μόναχο το 1903, κοντά στο γιο του, επίσης γλύπτη, Χρήστο.
Υπήρξε πρωτοπόρος της νεοελληνικής επιτύμβιας γλυπτικής στην Ελλάδα.
Ο Ιάκωβος ήλθε νεότατος στη ν Αθήνα και άνοιξε εργα­στήρι (Ερμογλυφείον) στη θέση της σημερινής οδού Κοραή μα­ζί με το μικρότερο αδελφό του Φραγκίσκο (1825 - 1914). Στο Ά Κοιμητήριο Ζακύνθου βρίσκονται αρκετά επιτύμβια έργα του.



Τάφος οικογενείας Αθανασίου Δ. Δημάκου

Τάφος Μαρίας Τσιλιάνη 1875

Τάφος Νικολάου Λούντζη 1876

Κοιμήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος

"Μετά των Αγίων ανάπαυσον Χριστέ, την ψυχήν

του δούλου σου, ένθα ουκ έστι πόνος ου λύπη, ου

στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος"

Για Εκείνον που πάλεψε και συμφιλιώθηκε με τον θάνατο

και για όσους ακόμη συνεχίζουν τον αγώνα τους...μια λάμψη ελπίδας και ένα φως αναστάσιμο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΑ ΚΟΜΙΑΝΟΥ

Προ λίγων ημερών είχα τη μεγάλη τιμή και χαρά να βρεθώ στο σπίτι της αγαπητής μου δασκάλας των καλλιτεχνικών στα γυμνασιακά μου χρόνια, της κ. Άριας Κομιανού. Μιας καλλιτέχνιδας-χαράκτριας εξαιρετικής αλλά προπάντων ενός ανθρώπου ευγενούς με ατελείωτα αποθέματα καλοσύνης και χριστιανικής αλληλεγγύης, σπάνιο φαινόμενο για τη σημερινή μας εγωκεντρική και υλιστική εποχή. Στην πολύωρή μας συνομιλία μου εκδήλωσε την αγάπη της για το νησί της Ζακύνθου αλλά και τις συνεργασίες που είχε και τα έργα που αφορούν το νησί. Επιθυμία της ήταν να μάθει για τον άγιο Αλύπιο και να έχει μια φωτογραφία του ναού. Της υποσχέθηκα ότι θα έχει αρκετές και την παρότρυνα με αφορμή φωτογραφίες που θα τις στείλω από τα εκκλησιαστικά μνημεία μας να τα αποτυπώσει-χαράξει με την τέχνη της έτσι όπως εκείνη γνωρίζει. Εμείς όλοι περιμένουμε… Όσιος Αλύπιος ό Κιονίτης

" Ήταν από την Αδριανούπολη της Παφλαγονίας και έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. . Ή παράδοση αναφέρει ότι, όταν θα γεννιόταν ο Αλύπιος, η μητέρα του είδε σε όνειρο να κρατάει ένα λευκό αρνί που στα κέρατά του ήταν τρεις αναμμένες λαμπάδες, που σήμαινε τις αρετές που θα είχε το παιδί που θα γεννιόταν. Οι γονείς του έδωσαν στον Αλύπιο χριστιανική ανατροφή. Είχε μεγάλη περιουσία, την οποία δαπάνησε στους φτωχούς και πάσχοντες της περιοχής του. Διότι ευχαρίστησή του ήταν να εκπληρώνει το νόμο του Θεού, που προτρέπει τους χριστιανούς να είναι "συμπαθείς, φιλάδελφοι, εύσπλαχνοι, φιλόφρονες". Δηλαδή να συμπαθούν και να συμμετέχουν στις λύπες των αδελφών τους, να αγαπούν σαν αδελφούς τους συνανθρώπους τους, να έχουν πονετική και τρυφερή καρδιά και να είναι περιποιητικοί και ευγενείς. Ο Αλύπιος, αφού έμεινε πάμφτωχος, αποσύρθηκε στην έρημο, όπου έκανε ασκητική ζωή. Πληροφορίες αναφέρουν ότι έμεινε πάνω σε ένα στύλο 50 (κατά άλλους 53 χρόνια) για λόγους άσκησης και κάτω από διάφορες καιρικές συνθήκες. Η φήμη της αρετής του έφερε κοντά στον Αλύπιο και άλλες ψυχές, πού ζητούσαν ειρηνικό καταφύγιο. Στους ανθρώπους αυτούς υπήρξε φιλόστοργος πνευματικός πατέρας, και τους καθοδηγούσε με τις συμβουλές του και τους στήριζε με το παράδειγμά του. Κοιμήθηκε το έτος 608, αφού έζησε 100 χρόνια, κατά άλλους 120."

Ένας ωραίος άνθρωπος έφυγε…Στις 10 Ιανουαρίου 2008 έκλεισε τα μάτια οριστικά και αναπαύτηκε μια από τις πιο ευγενικές μορφές που έχω ποτέ συναντήσει. Ήταν μεγάλη ευτυχία να γνωρίσω την κυρία Αγγελική- Διονυσία Ζώη, έστω το τελευταίο διάστημα της ζωής της και πρέπει να ομολογήσω ότι κάθε φορά που συνομιλούσαμε είχα την εντύπωση ότι απέναντί μου βρισκόταν όχι μια σεβαστή για την ηλικία και την αρχοντιά της γυναίκα αλλά ένας επίγειος άγγελος. Διακαής ήταν η επιθυμία της για πνευματικές συνομιλίες και θυμάμαι συνεχώς να μου λέει «άνω σχώμεν τας καρδίας», εννοώντας ότι η σκέψη της βρισκόταν στα επουράνια και όχι στα εγκόσμια που πλουσιοπάροχα ηλικιακά έζησε. Δεν μπορώ ακόμη να ξεχάσω τις αφηγήσεις της για τον άγιο Διονύσιο και το πνευματικό της δέσιμο με τη Μονή του Αγίου Διονυσίου, όπως επίσης συγκινητικός ήταν και ο πηγαίος σεβασμός για την ιεροσύνη, μιας και παρόλα τα προβλήματα κινητικότητας που τα χρόνια είχαν δημιουργήσει, σηκωνόταν και με ασπαζόταν κάθε φορά που με έβλεπε. Σήμερα, 12 Ιανουαρίου ήταν η εξόδιος ακολουθία προς τα άνω, τα οποία με υπομονή και πλησμονή καρτερούσε. Εμείς θα σε μνημονεύουμε, ευελπιστούμε κι εσύ να μας θυμάσαι από εκεί…

ΜΑΡΙΑ ΜΥΡΑΚΗ

"ΘΝΗΤΕ ΣΥ ΠΟΥ ΑΠ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΟ ΠΛΑΙ

ΕΝΘΥΜΟΥ ΠΩΣ ΣΥΓΧΩΡΙΟ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΖΗΤΑΕΙ

ΕΓΡΑΨΕ Η ΚΟΡΗ ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΥΡΑΚΗ ΚΑΖΟΥΡΗ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΣ"

Ο τάφος της Μαρίας Μυράκη, μητέρας της μεγάλης ζακυνθίας ηθοποιού Ουρανίας Μυράκη Καζούρη βρίσκεται στο Α΄Νεκροταφείο της Ζακύνθου σε αυτήν την άθλια κατάσταση όπως παρουσιάζεται στη φωτογραφία, σπασμένος και διαλυμένος.

Πόσο τραγικά ειρωνικό φαντάζει το επίγραμμα της σπουδαίας ηθοποιού σήμερα πλάι στον σπασμένο τάφο, που να ΄ξερε...

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΣΙΓΟΥΡΟΣ (1547-1622)

Ο λαμπρός γόνος της Ζακύνθου, ο Επίσκοπος Αιγίνης, των Στροφάδων ο φρουρός, των Αρχιερέων το κλέος, το εν αφθαρσία διατηρηθέν χαρίτων πολλών αναβλύζων σεπτό σκήνωμά του.

Ο Σολωμός σε ποιητική αναφορά

στην Ανάληψη της Παναγίας:
Ήταν η ώρα που τ’ ανθρώπινο μάτι να παλέψη δεν ημπορεί με τον ύπνο κι’ οι αισθήσεις το κράζουν, όταν άκουσα φωνή, που συντροφευμένη από λύρας ήχο: Έλα, Γυναίκα, έλεγε, έλα απ’ το Λίβανο! Έλα! Τον ουρανό ολόκληρο να ξαναλέη άκουσα σε ήχο που οι στίχοι μου δεν έχουν δύναμη να εκφράσουν. Κι’ οι δρόμοι όλοι εγέμιζαν απ’ τον αιθέρα του ζωηρού φωτός και του μοσχοβολισμένου λιβανιού. Όταν ξαφνικά παρουσιάσθη ένας ήλιος ανάμεσα στους αγγέλους και ψηλά έσπρωχνε, κινώντας τα μπράτσα, που η αγάπη των αιωνίων ομορφιών του έγγιζε. Αχ! Γιατί χάθηκε το όνειρο κι’ αυτές οι ασθενικές μου οι αισθήσεις με σεβασμό ανάμεσα στους Ουράνιους: Είμαι κάτω, μεσ’ το παράπτωμα και την άστατη αρετή

ΠΑΝΑΓΝΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ

φερέλπιδων ικετών

Οι οφθαλμοί ως ο καθρέπτης της ψυχής, εξωτερικεύουν και απεικονίζουν με τρόπο εναργή τις περισσότερες φορές τα άδηλα και τα κρύφια του ταλαίπωρου ανθρώπου.
Οι ζωγραφισμένοι οφθαλμοί που παρουσιάζουμε σήμερα ωσάν διόπτρες πνευματικής ανατάσεως, αφορούν εκφράσεις του προσώπου της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Μητέρας του Ιησού, Μαρίας. Όψεις και βλέμματα του ίδιου αγίου ιστορικού προσώπου έτσι όπως οι ζακυνθινοί ή οι εν Ζακύνθω ζωγράφοι, αγιογράφοι αλλά και ο γράφων θέλησαν να δώσουν στο τόσο σημαίνων πρόσωπο, με τον πολυποίκιλο ταπεινό ρόλο που διαδραμάτισε και ακόμη συνεχίζει να παίζει στην παγκόσμια ιστορία αλλά και στην προσωπική ανθρώπινη σωτηρία.
Αντικατοπτρίσεις ικετικές, παρακλητικές, πνευματικής συντριβής ενός ψυχοσωματικού αγώνα με ποικίλα αδιέξοδα, όπου αναζητά κανείς τη δική του λύτρωση κρεμάμενος από τα άδολα και αγνά μάτια Εκείνης που πρωταντίκρισε τον ανορθωτή και ανακαινιστή του χαμερπή ανθρώπου, ελπίζοντας στον λόγο Του «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες».

ΔΕΣΜΟΙ ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΚΑΙ ΧΙΟΥ
Ο ζακύνθιος μάρτυρας Θεόφιλος
Τι κοινό θα μπορούσαν να έχουν δύο ελληνικά νησιά που βρίσκονται στις δύο άκρες της Ελλάδας, το ένα στο Ιόνιο και το άλλο στο ανατολικό Αιγαίο; Μια απάντηση θα μπορούσε να δοθεί αν αναλογισθεί κανείς ότι από την αρχαιότητα οι ναυτιλιακές εμπορικές σχέσεις στην περιοχή της Μεσογείου ήταν ιδιαίτερα αναπτυγμένες και τα καράβια έδιναν την δυνατότητα στις μεγάλες πόλεις λιμάνια να επικοινωνούν μεταξύ τους όχι μόνον αναταλλάσοντας διάφορα εμπορικά αγαθά αλλά και πολιτιστικά στοιχεία.
Από ένα χιώτικο λοιπόν καράβι στο οποίο έπιασε δουλειά όταν προσάραξε στο λιμάνι της Ζακύνθου, ξεκίνησε το «μεγάλο ταξίδιον της ζωής» του και ο δεκαοχτάχρονος τότε Θεόφιλος ο Μαραμπελιώτης, ένας νεαρός με λαϊκές οικογενειακές καταβολές, όπου έμαθε την τέχνη της ναυτοσύνης στα καρνάγια της συνοικίας του Άμμου όπου και διέμενε.
Το ταξίδι του στη μυροβόλο Χίο έμελλε να είναι ο τόπος της κατάληξης του σύντομου επίγειου βίου του. Όλα ξεκίνησαν όταν ένας αλλόθρησκος μουσουλμάνος καπετάνιος επιθυμώντας να έχει τον Θεόφιλο εργαζόμενο στο πλοίο του και προσκρούοντας στην επίμονη άρνησή του, τον συκοφάντησε και τον κατήγγειλε στον Οθωμανό διοικητή του νησιού ότι φορούσε το τούρκικο κόκκινο σαρίκι, ενώ ήταν χριστιανός.
Η ζηλόφθονη επιμονή πάντοτε ενώπιον των φθαρτών και υλικών ανθρώπων, όπου μπορεί να οδηγήσει σε ακατονόμαστες πράξεις βιαιότητας και μαρτυρίου! Ένα τέτοιο θύμα του αιμοβόρου ανθρώπινου εγωισμού υπήρξε και ο άρτι ενηλικιωθείς Θεόφιλος. Αθώος αποδέκτης ενεργειών διεστραμμένων ψυχών και επιβουλών των μεγαλυτέρων και ισχυροτέρων του, στους οποίους αντέταξε την ακεραιότητα του χαρακτήρα, την βαθύτατη πίστη στον Θεό του, το σφρίγος της νεότητάς του, τον απαράμιλλο ανδρισμό του, για να καταστεί άλλο ένα πρότυπο νεαρού μάρτυρα των πατρογονικών του παραδόσεων και να κερδίσει τη συμμετοχή του στο πάνθεο των εν πυρί τελειωθέντων ομολογητών του Χριστού.
Η απόφαση του αλλόπιστου πολιτικού διοικητή απέναντι στην εμμονή του Θεόφιλου στη χριστιανική πίστη δεν ήταν άλλη από τον φρικτό δρόμο των μαρτυρίων και του καψίματος του σώματός του, πέριξ του ναού του Αγίου Γεωργίου στο Βροντάδο της Χίου.
Αμέσως μετά τη θανή του το 1635 ο λόγιος Χιώτης Ιατροφιλόσοφος και Θεολόγος Γεώργιος Κορέσσιος συνέταξε την ακολουθία του Αγίου και καθιερώθηκε η μνήμη του και η απόδοση τιμής στα εναπομείναντα λείψανά του από τους φιλόπιστους Χιώτες μέχρι και σήμερα, όπου στις 24 Ιουλίου τελείται λειτουργία σε όλους τους ναούς της Χίου.
Στον τόπο του μαρτυρίου του, δίπλα στο αγίασμα του ναού του Αγίου Γεωργίου, χτίστηκε το 1975 από την αδελφότητα του Αγίου Θεοφίλου σε σχέδιο του Αδαμαντίου Σαλιάρη μικρό ναίδριο προς τιμήν του εν Χίω αθλησαμένου Ζακυνθίου Αγίου Θεοφίλου «…χαίροις της Εκκλησίας το καύχημα, της Ζακύνθου χαίροις ο γόνος και της Χίου εγκαλλώπισμα».

ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΟΥ NICOLO UGU FOSCOLO ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ

Το 2007 συμπληρώνονται 180 χρόνια από τότε που έφυγε από την επίγεια ζωή στις 10 Σεπτεμβρίου 1827 ο Nicolo Ugo Foscolo, ο «συμπολίτης και συνδημότης μας» όπως αποκαλείται από τον Φρ. Τζουλάτη, Δήμαρχο Ζακυνθίων το 1870 σε επιστολή του προς τον τότε Υπουργό των Εσωτερικών.

Ένας συμπολίτης των Ζακυνθινών όπου με το άκουσμα του θανάτου του οι συμπατριώτες του τέλεσαν μνημόσυνο στην εκκλησία που βαπτίσθηκε στον άγιο Μάρκο των ρωμαιοκαθολικών με αποκορύφωμα τον λόγο που εκφώνησε ο Διονύσιος Σολωμός.
Επειδή όμως οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα, οι συνεισφορές χρημάτων και η διάθεση να επαναπατριστεί η σορός του συμπατριώτη μας, ξαναήλθε στο προσκήνιο το 1871 όταν η Ιταλία η δεύτερη πατρίδα του Φώσκολου ζήτησε να παραλάβει τα οστά του δικού της μεγάλου ποιητή. Αλλά ήταν αργά για τους Έλληνες και από το 1871 η σορός του από τον ταπεινό τάφο του Chiswisk της Αγγλίας αναπαύεται στον ιστορικό περικαλλή ναό της Santa Croce (Τιμίου Σταυρού) της Φλωρεντίας, δίπλα στους μεγάλους Ιταλούς δημιουργούς του πνεύματος και της τέχνης.
Το 1927 οι Ζακυνθινοί γιόρτασαν πανηγυρικά με τη συμμετοχή και την χρηματοδότηση από την ελληνική κυβέρνηση τα εκατό χρόνια από τη θανή του Φώσκολου, με εκδηλώσεις όπου παρευρέθηκε και ειδική αντιπροσωπία της ιταλικής κυβέρνησης. Από το πανηγυρικό λεύκωμα που εξέδωσε η Μαριέττα Μινώτου, (ευτυχώς επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Τρίμορφο) μαθαίνουμε αναλυτικά για τις εκδηλώσεις όπου μεταξύ άλλων περιλαμβάνεται η αποκάλυψη της προτομής του Νικολάου Ούγκου Φώσκολου, στην πλατειά Βασιλέως Γεωργίου, σημερινή πλατεία Δ. Σολωμού.
Η ορειχάλκινη αυτή προτομή παραγγέλθηκε στον γλύπτη Κωνσταντίνο Δημητριάδη όπου τότε δραστηριοποιούταν στο Λονδίνο και στο Παρίσι. Ο Κ. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1881 στη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλο τον Γεώργιο Βρούτο και το 1904 πήγε στο Παρίσι όπου έζησε για πολλά χρόνια. Από το 1905 άρχισε να εκθέτει έργα του στο Salon des Artistes και έλαβε τιμητικές διακρίσεις. Το 1911 άνοιξε εργαστήριο στο Κένσιγκτον του Λονδίνου, χωρίς να εγκαταλείψει εκείνο του Παρισιού. Το 1924 ο «Δισκοβόλος» του βραβεύθηκε με χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του Παρισιού και αγοράσθηκε από το κράτος των Η.Π.Α. για να στηθεί στο Central Park της Νέας Υόρκης. Το 1930 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα και διορίσθηκε διευθυντής της Σχολής Καλών Τεχνών και καθηγητής του εργαστηρίου Γλυπτικής. Ανασυγκρότησε τις υπηρεσίες της Σχολής και υπήρξε ο εισηγητής των καλλιτεχνικών παραρτημάτων της. Εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας το 1937. Πέθανε στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου 1943.

Όπως μας πληροφορεί ο Σπύρος Μινώτος ο Δημητριάδης ταξίδεψε στην Φλωρεντία και περισυνέλεξε στοιχεία για τη μορφή του ποιητή, ενώ το έργο του απεκόμισε τα θερμά συγχαρητήρια της ελληνικής κυβέρνησης και θεωρήθηκε ένα από τα καλύτερά του. Η προτομή χυτεύθηκε στο χυτήριο του Alexis Rudier στο Παρίσι, το καλύτερο που υπήρχε στο Παρίσι την περίοδο εκείνη, όπως μας πληροφορεί η υπογραφή στο πίσω μέρος της προτομής.

Ευτυχώς το έργο αυτό σώθηκε από τους σεισμούς και την εγκληματική πολλές φορές αδιαφορία και το θαυμάζει κανείς, αν μπορεί βεβαίως να διακρίνει τη θέση του στη σημερινή πλατεία Σολωμού πίσω από το μνημείο του Παύλου Καρρέρ. Μια θέση σίγουρα απαξιωτική για ένα τόσο σημαντικό καλλιτέχνημα και πόσο μάλλον για αυτό που απεικονίζει, μιας και στριμωγμένο μέσα στο πράσινο και χωρίς να μπορεί να αναπνέει και να κυριαρχεί στο χώρο, περιμένει το βλέμμα του σπάνιου πεζοπόρου να στρέψει εξ επί τούτου την κεφαλήν του για να το προσέξει.
Το δεύτερο μνημείο που αφορά το πρόσωπο του Φώσκολου είναι το κενοτάφιο που στήθηκε στη θέση της οικίας του ποιητή μετασεισμικά. Πρόκειται για τον άγγελο που πενθεί, ένα από τα πιο σπουδαία έργα του περίφημου γλύπτη Ιωάννη Βιτσάρη.

Ο Ιωάννης Βιτσάρης γεννήθηκε το 1843 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον Γεώργιο Φυτάλη. Το 1865 έφυγε με υποτροφία στο Μόναχο για να γυρίσει στην Αθήνα το 1871 και νά ανοίξει το εργαστήριό του. Το 1885 σμίλεψε για τον τάφο της Ελένης Π. Στουπάθη στο Α΄Νεκροταφείο της Ζακύνθου μαρμάρινο άγαλμα με πρότυπο την ελληνοπούλα από τον τάφο του Μάρκου Μπότσαρη στον κήπο των Ηρώων του Μεσολογγίου, έργο του Γάλλου γλύπτη David d’ Angers. Πέθανε στην Αθήνα το 1892. Γλυπτά του βρίσκονται στη Βουλή των Ελλήνων, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, στο Ζάππειο, στο Εθνικό και Ιστορικό Μουσείο, στην Εθνική Πινακοθήκη κ.α. .
Επί Νομάρχου Ζακύνθου Ανδρέου Ιωάννου το μνημείο στον οικογενειακό τάφο της οικογένειας Διονυσίου Στουπάθη αγοράσθηκε στο ποσό των 50.000 δρχ. και μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση επί της οδού Φωσκόλου, απέναντι από την εκκλησία της Παναγίας Οδηγήτριας. Δυστυχώς και αυτό το έργο, που κανονικά θα πρέπει να μεταφερθεί άμεσα σε στεγασμένο χώρο, είναι αφημένο στο έλεος του οποιουδήποτε χωρίς καμία προστασία τοποθετημένο στη γωνία ενός οικοπέδου, χωρίς καμία προσπάθεια ανάδειξης η έστω φροντίδας του περιβάλλοντος χώρου, ούτε ένα λουλούδι… ίσως είναι αρκετά αυτά που εναποθέτει ο άγγελος.

Ουσιαστικά λοιπόν ένα μνημείο είναι αυτό με το οποίο η Ζάκυνθος τίμησε τον συμπολίτη της, μια ορειχάλκινη προτομή και αυτή με χρήματα της ελληνικής κυβέρνησης, μιας και το άγαλμα του Βιτσάρη δεν κατασκευάσθηκε εξ αρχής για τον Φώσκολο. Χωρίς κανένα σχόλιο για το τι μέλλει γενέσθαι στις φετινές εορταστικές εκδηλώσεις κλείνω με τους λόγους του ίδιου του ποιητή « δε θα λησμονήσω ποτέ πως γεννήθηκα από μάνα ελληνίδα μ΄εθήλασε ελληνίδα παραμάνα κι΄ είδα την πρώτη αχτίδα του ήλιου στη διαυγή και πυκνόδεντρη Ζάκυνθο… τ΄ όνομα της πατρίδας δε σβήστηκε στη ψυχή μου».

Ευχαριστίες οφείλω στον αγαπητό Δημήτριο Παυλόπουλο, Λέκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών για τις πληροφορίες σχετικά με τον Ι. Βιτσάρη.

[π. Διον. Λυκογιάννης, δημοσιεύθηκε στην εφ. Ερμής, αρ.φ. 2710, σ. 17, Ζάκυνθος, 18/6/2007]