«Εις την πανήγυρην ταύτην από πρωίας συνέρρεον οι τε πολίται και πλείστοι όσοι χωρικοί, διήρχοντο δε την ήμεραν εν χοροίς και άσμασι και εστιάσει και ευθυμία υπό τα δένδρα, εντός των σπαρτών και επί των πέριξ λόφων…» . 
Αυτή η αναφορά του Ανδρέα Γαήτα Φωσκάρδη από τα τέλη του 19ου αι. , δημοσιευμένη από τον αείμνηστο Ντίνο Κονόμο, μας περιγράφει το πανηγυρικό πνεύμα κατά την ημέρα της Κυριακής του Θωμά, που επικρατούσε στο ακόμη σωζόμενο, έστω και κουτσουρεμένο εκκλησάκι-μονύδριο του Αγίου Αλυπίου. 
Ο Λ. Ζώης μας αναφέρει σε σχετικό του δημοσίευμα ότι η αγροτική αυτή πανήγυρης, όπως την χαρακτηρίζει, είχε στοιχεία λαϊκού χαρακτήρα, ενταγμένη μέσα στο εορταστικό πνεύμα της αναστάσιμης περιόδου και είχε πάνδημο χαρακτήρα, μιας και όλες οι κοινωνικές τάξεις συνέρεαν στους ίσκιους των δένδρων. Δινόταν έτσι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για διασκέδαση και χαλάρωση στις κοινωνικές διαστρωματώσεις και τύπους της τοπικής κοινωνίας, μέσα στην πανσπερμία της εξοχής, υπό τους ήχους παραδοσιακών ασμάτων και μουσικής.
Ο Ζώης μας αναφέρει ακόμη ότι ο αρχικός τόπος της πανήγυρης, ήταν ο ναός της Παναγίας της επονομαζομένης Αγία Δυνατή και η όμορφη με ελαιόδεντρα κατάφυτη περιοχή γύρω από αυτήν στο Βολομάντρι.
Σήμερα, ο ναός αυτός βρίσκεται ερειπωμένος δυστυχώς, αλλά η παλαιή και σπάνια εφέστια εικόνα της Παναγίας βρεφοκρατούσας με τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο διασώζεται και μάλιστα συντηρημένη από το εργαστήρι της Μητροπόλεως, όπου αφού αφαιρέθηκαν οι προσθήκες και επιζωγραφίσεις, αναδείχτηκε η μεγαλειώδης αυτή εικόνα. Άγνωστο ποτέ ακριβώς, η πανήγυρης μεταφέρθηκε στην περιοχή του Αγίου Αλυπίου , όπου ακόμα με μια πρόσφατη προσπάθεια αναβίωσης, πραγματοποιείται. 
Γίνονται την περίοδο αυτή επίσης ενέργειες για τη συντήρηση των κτισμάτων και αντικειμένων, ενώ ήδη έχουν συντηρηθεί κάποιες από τις ελάχιστες εικόνες του ναού στο εργαστήρι της Μητροπόλεως. 
Πρόσφατα, αφαιρέθηκε το ευτελές σε αξία και ποιότητα μετασεισμικό τέμπλο, που ήταν έτοιμο να καταρρεύσει πλήρως, σε συνεργασία με την αρχαιολογική υπηρεσία, ενώ υπάρχει η διάθεση σε συνεργασία με όλους τους αρμοδίους φορείς να φτιαχτεί ένα άλλο αντάξιο της ιστορίας του ναού.
Αυτή η αναφορά του Ανδρέα Γαήτα Φωσκάρδη από τα τέλη του 19ου αι. , δημοσιευμένη από τον αείμνηστο Ντίνο Κονόμο, μας περιγράφει το πανηγυρικό πνεύμα κατά την ημέρα της Κυριακής του Θωμά, που επικρατούσε στο ακόμη σωζόμενο, έστω και κουτσουρεμένο εκκλησάκι-μονύδριο του Αγίου Αλυπίου. Ο Λ. Ζώης μας αναφέρει σε σχετικό του δημοσίευμα ότι η αγροτική αυτή πανήγυρης, όπως την χαρακτηρίζει, είχε στοιχεία λαϊκού χαρακτήρα, ενταγμένη μέσα στο εορταστικό πνεύμα της αναστάσιμης περιόδου και είχε πάνδημο χαρακτήρα, μιας και όλες οι κοινωνικές τάξεις συνέρεαν στους ίσκιους των δένδρων. Δινόταν έτσι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για διασκέδαση και χαλάρωση στις κοινωνικές διαστρωματώσεις και τύπους της τοπικής κοινωνίας, μέσα στην πανσπερμία της εξοχής, υπό τους ήχους παραδοσιακών ασμάτων και μουσικής. Ο Ζώης μας αναφέρει ακόμη ότι ο αρχικός τόπος της πανήγυρης, ήταν ο ναός της Παναγίας της επονομαζομένης Αγία Δυνατή και η όμορφη με ελαιόδεντρα κατάφυτη περιοχή γύρω από αυτήν στο Βολομάντρι. Σήμερα, ο ναός αυτός βρίσκεται ερειπωμένος δυστυχώς, αλλά η παλαιή και σπάνια εφέστια εικόνα της Παναγίας βρεφοκρατούσας με τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο διασώζεται και μάλιστα συντηρημένη από το εργαστήρι της Μητροπόλεως, όπου αφού αφαιρέθηκαν οι προσθήκες και επιζωγραφίσεις, αναδείχτηκε η μεγαλειώδης αυτή εικόνα. Άγνωστο ποτέ ακριβώς, η πανήγυρης μεταφέρθηκε στην περιοχή του Αγίου Αλυπίου , όπου ακόμα με μια πρόσφατη προσπάθεια αναβίωσης, πραγματοποιείται. Γίνονται την περίοδο αυτή επίσης ενέργειες για τη συντήρηση των κτισμάτων και αντικειμένων, ενώ ήδη έχουν συντηρηθεί κάποιες από τις ελάχιστες εικόνες του ναού στο εργαστήρι της Μητροπόλεως. Πρόσφατα, αφαιρέθηκε το ευτελές σε αξία και ποιότητα μετασεισμικό τέμπλο, που ήταν έτοιμο να καταρρεύσει πλήρως, σε συνεργασία με την αρχαιολογική υπηρεσία, ενώ υπάρχει η διάθεση σε συνεργασία με όλους τους αρμοδίους φορείς να φτιαχτεί ένα άλλο αντάξιο της ιστορίας του ναού.
Το παλιό αρχονταρίκι το 2001. Η σκέπαση έχει καταρρεύσει, αλλά υπάρχει η ορθογώνια πέτρινη πινακίδα στο στηθαίο της σκάλας με την αναφορά χρονολογίας του κτιρίου.
Το κεντρικό πηγάδι στην αυλή το 2000, με τα φυτικού περιεχομένου σκαλίσματά του.
Σήμερα...
,1.jpg)
Στην αρχή ο αλουμινένιος σκελετός λύγισε...,1.jpg)
,1.jpg)
Αφού όμως ενισχύθηκε, ο σκοπός επιτεύχθηκε. ,1.jpg)
Έκδηλη ήταν η χαρά στα πρόσωπα όλων, μιας και οι προετοιμασίες πήραν αρκετό χρόνο. Ο επιμένων όμως νικά!
Ιδρύθηκε από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο λίγο μετά τα μέσα του 13ου αι. για να αποτελέσει τη βασική σκάλα για τα πλοία του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Είναι το επίνειο της πρωτεύουσας Ανδραβίδας και απέχει ελάχιστα από το επιβλητικό κάστρο Χλεμούτζι, με το οποίο έχει και οπτική επαφή. 
Το τελευταίο, το Chateau Clermont για τους Φράγκους, εκτός από πριγκιπική κατοικία, ήταν το κύριο φρούριο της ευρύτερης περιοχής. Κοντά στην πόλη υπάρχει και το μοναστήρι της Βλαχέρνας, με το καθολικό του 13ου αι. 
Η Γλαρέντζα αποδεικνύεται τάχιστα ως το σημαντικότερο οικονομικό και αστικό κέντρο της σταυροφορικής ηγεμονίας με διεθνή ακτινοβολία. Διέθετε νοσοκομείο, τράπεζες και κτήρια για την εξυπηρέτηση των ναυτιλλομένων, ενώ το νομισματοκοπείο, το οποίο κόβει denier tournois μέχρι το 1353. 
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά από τις αρχές του 15ου αι. Το Πριγκηπάτο είναι σε πλήρη αποσύνθεση, η Γλαρέντζα χάνει το ρόλο της και μένει απροστάτευτη. Το 1407 καταλαμβάνεται και λεηλατείται από τον στρατό του Λεονάρδου Τόκκο. Το ομώνυμο Χρονικό περιγράφει γλαφυρά τον πλούτο που έκρυβε τότε η Γλαρέντζα. Το 1414 επιστρέφεται στον πρίγκιπα Κεντυρίωνα Ζαχαρία, αλλά το 1417 -1418 καταλαμβάνεται από τον ιταλό τυχοδιώκτη Oliverio Franco. Το 1421-22 πωλείται στον κόμη της Κεφαλονιάς και δεσπότη της Ηπείρου Κάρολο Τόκκο. 
Το 1427 πολιορκείται από τον Ιωάννη Η' Παλαιολόγο και το 1428 παραχωρείται από τον Τόκκο στον Κωνσταντίνο Παλαιοόγο ως προίκα της ανιψιάς του. Ο Γεώργιος Φραντζής και ο στρατός των Ρωμιών εισέρχεται τότε στην φραγκική πρωτεύουσα. Το 1430 καταλαμβάνεται από τους Καταλανούς που την πουλάνε πάλι στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. 
Ο τελευταίος τότε γκρεμίζει τα τείχη της για να αποτρέψει νέα κατάληψη. Το 1432 η Γλαρέντζα γίνεται έδρα ενός δεύτερου Δεσποτάτου. Το 1446 η ευρύτερη περιοχή υπέστη καταστροφές από τον σουλτάνο Μουράτ Β'. Λίγα χρόνια αργότερα παραδίδεται στους Οθωμανούς ακολουθώντας την τύχη του Δεσποτάτου. Μετά από αυτές τις περιπέτειες, Η Γλαρέντζα ερημώνει και δεν απομένει παρά μόνον ο θρύλος της. Οι περιηγητές του 19ου αι. αναφέρονται σε μία πόλη ερειπωμένη και έρημη. Τα ερείπια τα οποία περιγράφουν οι περιηγητές και σώζονται σε φωτογραφίες κατεδαφίζονται από τον γερμανικό στρατό στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.