Με πολλή χαρά πριν από μερικές μέρες παρακολουθήσαμε το ζακυνθινό Διονύση Σούρμπη να πρωταγωνιστεί στην όπερα του Ιταλού συνθέτη Αντόνιο Τζοακίνο Ροσσίνι (1792-1868) ο Κουρέας της Σεβίλλης στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Η συγκεκριμένη όπερα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1816 στο θέατρο Αρτζεντίνα της Ρώμης, στην Κέρκυρα το 1833 και από την Εθνική Λυρική Σκηνή το 1942.
Το έργο, Κωμωδία με δύο πράξεις, περιγράφει τα τεχνάσματα του κόμητος Αλμαβίβα προκειμένου να νυμφευτεί την αγαπημένη του Ροζίνα, την οποία επιθυμεί και ο κηδεμόνας της Ντον Μπάρτολο. Βοηθός σε αυτήν την προσπάθεια του κόμητος αποτελεί ο κουρέας Φίγκαρο, που μπαινοβγαίνει με άνεση στο σπίτι. Ο Διονύσης Σούρμπης ερμηνεύει με φρεσκάδα, πολύ καλή ηθοποιία και σπιρτάδα τις ραδιουργίες του κουρέα Φίγκαρο. Με την υποβλητική και γεμάτη φωνή του γοητεύει το θεατή, ενώ με το παράστημά του, που γεμίζει τη σκηνή, αποσπά επαξίως τα εύγε και το χειροκρότημα του κοινού. Συμπρωταγωνιστής του ο αγαπητός τενόρος Αντώνιος Κορωναίος, ερμηνεύοντας με την εξαίσια φωνή του σαν αηδόνι, τον κόμη Αλμαβίβα. Ευχής έργον θα ήταν να δούμε τη συγκεκριμένη παράσταση και στη Ζάκυνθο, για να δοθεί η ευκαιρία σε όλους να χαρούμε το πολλά υποσχόμενο ζακυνθινόπουλο και να αισθανθούμε περήφανοι για τα καλλίφωνα παιδιά μας που διαπρέπουν μακριά από το νησί.
Το έργο, Κωμωδία με δύο πράξεις, περιγράφει τα τεχνάσματα του κόμητος Αλμαβίβα προκειμένου να νυμφευτεί την αγαπημένη του Ροζίνα, την οποία επιθυμεί και ο κηδεμόνας της Ντον Μπάρτολο. Βοηθός σε αυτήν την προσπάθεια του κόμητος αποτελεί ο κουρέας Φίγκαρο, που μπαινοβγαίνει με άνεση στο σπίτι. Ο Διονύσης Σούρμπης ερμηνεύει με φρεσκάδα, πολύ καλή ηθοποιία και σπιρτάδα τις ραδιουργίες του κουρέα Φίγκαρο. Με την υποβλητική και γεμάτη φωνή του γοητεύει το θεατή, ενώ με το παράστημά του, που γεμίζει τη σκηνή, αποσπά επαξίως τα εύγε και το χειροκρότημα του κοινού. Συμπρωταγωνιστής του ο αγαπητός τενόρος Αντώνιος Κορωναίος, ερμηνεύοντας με την εξαίσια φωνή του σαν αηδόνι, τον κόμη Αλμαβίβα. Ευχής έργον θα ήταν να δούμε τη συγκεκριμένη παράσταση και στη Ζάκυνθο, για να δοθεί η ευκαιρία σε όλους να χαρούμε το πολλά υποσχόμενο ζακυνθινόπουλο και να αισθανθούμε περήφανοι για τα καλλίφωνα παιδιά μας που διαπρέπουν μακριά από το νησί. (Εδώ και οι σύνδεσμοι με περισσότερα βίντεο από την παράσταση:http://www.youtube.com/watch?v=wQI3WlXsX48, http://www.youtube.com/watch?v=92muTfrsB0s, http://www.youtube.com/watch?v=5t1qPtmMs-Y )
Σύμφωνα με την παράδοση ο επίσκοπος Φιλίππων Σώζων, που έλαβε μέρος στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο (451), ίδρυσε μικρό ναό στη θέση Βίγλα 50 μ. ανατολικότερα από το σημείο της Μονής.
Κτήτωρ θεωρείται ο όσιος Γερμανός, μοναχός από τη μονή Τιμίου Προδρόμου στην Παλαιστίνη, ο οποίος ήλθε στο Παγγαίο πιθανότατα στο δεύτερο μισό του 9ου αι. .
Η Μονή γνωρίζει μεγάλη άνθηση στην εποχή του πατριάρχου Διονυσίου Α΄ (1467 – 1471 και 1489 – 1491), στην οποία αποσύρθηκε μετά την οριστική παραίτηση από τον πατριαρχικό θρόνο και εδώ κοιμήθηκε.
Κατά τη μεταβυζαντινή περίοδο αντιμετωπίζει από διάφορους επιδρομείς συνεχείς καταστροφές, λεηλασίες και πυρπολήσεις,
με τελευταία αυτήν κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, όπου η Μονή κοιμηλιακά απογυμνώνεται από τους Βούλγαρους και καταστρέφεται από πυρκαγιά.
Το καθολικό, το μόνον κτήριο που δεν κάηκε, αγιορείτικου τύπου, κτίστηκε σύμφωνα με επιγραφή, κατά τα έτη 1837 – 1847 και η ιστόρησή του είναι έργο του Μολδαβού ζωγράφου Ματθαίου (1858 – 1464).
Το θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο φιλοτεχνήθηκε από το 1771 εως το 1802 από Χιώτες τεχνίτες και το κωδωνοστάσιο το 1838. Σε όλο το διάστημα της Τουρκοκρατίας,
η Μονή παρουσιάζει μεγάλη ακτινοβολία και συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση και την τόνωση της χριστιανικής και εθνικής συνείδησης. Το 1967 μετατρέπεται σε γυναικείο μοναστήρι.
στο βάθος χαράδρας του Μενοίκιου Όρους.
Ιδρύθηκε από τον Σερραίο μοναχό Ιωαννίκιο περί τα 1270-1278.
Δέχτηκε πολλές δωρεές από τους βυζαντινούς αυτοκράτορες και τον τσάρο της Σερβίας Στέφανο Δουσάν.
Εκεί και ο τάφος του πρώτου Πατριάρχη μετά την Άλωση Γενναδίου Β΄ Σχολάριου.
Από την αρχική οικοδομική περίοδο του 14ου αι. σώζονται το καθολικό και ο πύργος ενώ τα υπόλοιπα κτίσματα χρονολογούνται από τον 15ο και μέχρι την περίοδο της τουρκοκρατίας.
Τεράστιο αρχαιολογικό και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι τοιχογραφίες που διασώζονται και καλύπτουν μια διάρκεια έξι αιώνων,
οι παλαιές δεσποτικές εικόνες του καθολικού καθώς και τα υπόλοιπα κειμήλια που έχουν εναπομείνει στο μοναστήρι.
Πρόσφατα, υπέστη μερική ζημιά μέρος των οικοδομημάτων από πυρκαγιά, ευχή μας είναι άμεσα να αποκατασταθούν
μιας και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία της Μακεδονίας.
παρουσία του Διευθυντού Ταξιάρχου κ. Καραγιάννη, των διοικητών των Τμημάτων και λοιπών αξιωματικών,
υπαξιωματικών και αστυφυλάκων από τον Ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως Αρχιμ. Διονύσιο Λυκογιάννη,
υπεύθυνο για την ποιμαντική μέριμνα των Σωμάτων Ασφαλείας του νησιού μας. Ακολούθησε σύντομη ομιλία,
μοιράστηκαν Καινές Διαθήκες και παρατέθηκε μικρή δεξίωση.
από τις αρχές του 4ου αι. π.χ., όταν ο Αρχέλαος μετέφερε την πρωτεύουσα του βασιλείου του από τις Αιγές σε αυτήν.
Η πόλη της Πέλλας υπήρξε η αφετηρία της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο συνεχώς ανασκαπτόμενος αρχαιολογικός χώρος
φέρνει στο φως θαυμαστά κατάλοιπα του παρελθόντος,
τα οποία εκτίθενται στο πρόσφατα ανακαινισμένο μουσείο,
που βρίσκεται μέσα στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο.
Στις μόνιμες συλλογές του
μπορεί κάποιος να θαυμάσει μέσα από τα κατάλοιπα του παρελθόντος
την σπουδαιότητα της καλλιτεχνικής δημιουργίας και το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο των κατοίκων
από τους νεολιθικούς χρόνους έως τη ρωμαϊκή περίοδο ( περίπου 6.600 π.χ. – 324 μ.χ.).
Από τα σημαντικότερα εκθέματα είναι τα περίφημα ψηφιδωτά
από τις οικίες των εύπορων κατοίκων της Πέλλας.
Δυστυχώς, η φωτογράφηση επιτρέπεται σε ελάχιστους χώρους μέσα στο μουσείο
για αυτό και τα αντικείμενα που παρουσιάζονται εδώ
είναι περιορισμένου περιεχομένου.
πραγματοποιήθηκε χθες 13-1-2010 στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Ζακύνθου και στο Αστυνομικό Τμήμα Λαγανά
από τον Ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως και υπεύθυνο για την ποιμαντική μέριμνα των Σωμάτων Ασφαλείας στο νησί μας Αρχιμ. Διονύσιο Λυκογιάννη.
Σε όλους μοιράσθηκαν Καινές Διαθήκες,
ακολούθησε σύντομη ομιλία γνωριμίας από τον γράφοντα,
ενώ μεταξύ των άλλων θεμάτων που συζητήθηκαν, έγινε αναφορά στα σύγχρονα προβλήματα της κοινωνίας,
κυρίως των διαπροσωπικών σχέσεων
και πώς μπορούν να βρεθούν διέξοδοι
με πνεύμα συλλογικότητας,
αλτρουισμού, αγαπητικής και ειλικρινής διάθεσης.