Τη Δευτέρα της Διακαινησίμου εβδομάδας βρεθήκαμε στην ενορία του Αγ. Γεωργίου στο μικρό και όμορφο χωριό του Χουρχουλιδιού, όπου γιόρταζε.
Εκεί, μας δόθηκε η ευκαιρία να καταθέσουμε αναστάσιμα μηνύματα κατά τη διάρκεια του κηρύγματος στη Θεία Λειτουργία αλλά και οι περισσότεροι να γευτούμε τα δώρα της πνευματικής τράπεζας. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ακολούθησε η περιφορά της εικόνας του Αγ. Γεωργίου σε όλο το χωριό. 
Αυτό που ξεχωρίζει όμως τις όλες εορταστικές τελετές είναι ένα τοπικό έθιμο που ευτυχώς, διατηρείται ακμαιότατο στο Χουρχουλίδι, το λεγόμενο «ικάντο». Οι επίτροποι κατά την περιφορά της εικόνας συλλέγουν τα πάσης φύσεως δώρα που προσφέρουν οι χωριανοί και στη συνέχεια βγαίνουν σε πλειστηριασμό στο προαύλιο του ναού. 
Τα χρήματα που συλλέγονται δίνονται για τις ανάγκες και τη συντήρηση του ιερού ναού. Το συγκεκριμένο έθιμο πέρα από τα τον εύθυμο χαρακτήρα που το διακατέχει αποτελεί έναν εξαίρετο τρόπο κοινωνικοποίησης και συναπαντήματος όλων όσων κατοικούν μόνιμα ή έχουν έρθει για τις γιορτές, μέσα σε κλίμα χαράς και καλοπροαίρετων πειραγμάτων. 
Έθιμα όμορφα που διατηρούν στο νησί μας ανόθευτο τον πολύχρονο χαρακτήρα τους και που αξίζει όλοι να ενθαρρύνουμε τη διατήρησή τους.
Εκεί, μας δόθηκε η ευκαιρία να καταθέσουμε αναστάσιμα μηνύματα κατά τη διάρκεια του κηρύγματος στη Θεία Λειτουργία αλλά και οι περισσότεροι να γευτούμε τα δώρα της πνευματικής τράπεζας. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ακολούθησε η περιφορά της εικόνας του Αγ. Γεωργίου σε όλο το χωριό. Αυτό που ξεχωρίζει όμως τις όλες εορταστικές τελετές είναι ένα τοπικό έθιμο που ευτυχώς, διατηρείται ακμαιότατο στο Χουρχουλίδι, το λεγόμενο «ικάντο». Οι επίτροποι κατά την περιφορά της εικόνας συλλέγουν τα πάσης φύσεως δώρα που προσφέρουν οι χωριανοί και στη συνέχεια βγαίνουν σε πλειστηριασμό στο προαύλιο του ναού. Τα χρήματα που συλλέγονται δίνονται για τις ανάγκες και τη συντήρηση του ιερού ναού. Το συγκεκριμένο έθιμο πέρα από τα τον εύθυμο χαρακτήρα που το διακατέχει αποτελεί έναν εξαίρετο τρόπο κοινωνικοποίησης και συναπαντήματος όλων όσων κατοικούν μόνιμα ή έχουν έρθει για τις γιορτές, μέσα σε κλίμα χαράς και καλοπροαίρετων πειραγμάτων. Έθιμα όμορφα που διατηρούν στο νησί μας ανόθευτο τον πολύχρονο χαρακτήρα τους και που αξίζει όλοι να ενθαρρύνουμε τη διατήρησή τους. 
Το αποτέλεσμα ήρθε 55-60. Προπονητής στην ομάδα του λιμενικού ήταν ο Λιμενάρχης κ. Στάθης ενώ της αστυνομίας ο υποδιοικητής της Ασφάλειας κ. Ψαρογιάννης. 
Ο αγώνας όπως είχε από την αρχή ανακοινωθεί είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα και η συμμετοχή των θεατών και παιχτών αποσκοπούσαν στην οικονομική ενίσχυση του ειδικού σχολείου στο νησί μας. Αξίζουν σε όλους ανεξαιρέτως συγχαρητήρια για αυτήν την πρωτοβουλία και αποδεικνύεται ότι στους χαλεπούς για τον τόπο μας καιρούς 
για να στεγάσει ότι πολυτιμότερο υπάρχει για τον ξενιτεμένο ποντιακό ελληνισμό, 
την εικόνα της Παναγίας Σουμελά. Σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα φτιαγμένη από τον Απόστολο Λουκά,
φυλασσόταν από τον 4ο αι. στην παλιά Μονή κοντά στην Τραπεζούντα του Πόντου, μαζί με άλλα σημαντικά θρησκευτικά κειμήλια, όπως ο ανεκτίμητης αξίας Σταυρός με τίμιο ξύλο,
που πρόσφερε ως δώρο στο μοναστήρι ο αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ Κομνηνός, μετά τη θαυματουργική διάσωσή του από τρικυμία και επιδρομή βαρβάρων. 
Ο πολύτιμος Σταυρός, μαζί με την εικόνα της Παναγίας και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου (7ος αι.),
ύστερα από την καταστροφική επιδρομή και λεηλασία των Τούρκων το 1922, μεταφέρθηκαν το 1930 από τον επιζήσαντα Σουμελιώτη Ιερομόναχο Αμβρόσιο στην Ελλάδα. 
Μετά από σύντομη παραμονή τους στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών παραδόθηκαν στη νέα έδρα της Μονής στο Βέρμιο. 
Ουσιαστικά, πρόκειται για μια διασκευή 
Η σκηνοθετική παρουσίαση στην εισαγωγή του έργου ομολογιακών και αυτοβιογραφικών στοιχείων της ζωής του Παπαδιαμάντη και η χωρίς κενά εξέλιξη των διαφόρων ιστοριών, με τα περάσματα από τις θλιβερές καταγραφές των ανθρωπίνων σχέσεων στις πιο χαρούμενες και στο τέλος το ζήτημα του θανάτου, αφήνουν το θεατή εμβρόντητο και αντιμέτωπο με τη σκληρή καθημερινότητά του, βοηθώντας τον ουσιαστικά να συνειδητοποιήσει τα κακώς κείμενα και αφήνοντάς τον ελεύθερο να αποφασίσει για τη συνέχεια και της δικής του ζωής. Είναι σίγουρο ότι όλοι οι ηθοποιοί, παρά την καθαρεύουσα της γλώσσας, με τις εξαιρετικές τους ερμηνείες, την εκφραστικότητα και το χρώμα της φωνής τους, απέδωσαν μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της κ. Χρυσομάλη, τον παιδαγωγικό σκοπό των έργων του συγγραφέα.
Μια σύγχρονη, μοντέρνα παράσταση με πολύ σεβασμό στον Παπαδιαμάντη, τον άνθρωπο και στις όποιες σχέσεις αυτός αναπτύσσει! 
Το έργο, Κωμωδία με δύο πράξεις, περιγράφει τα τεχνάσματα του κόμητος Αλμαβίβα προκειμένου να νυμφευτεί την αγαπημένη του Ροζίνα, την οποία επιθυμεί και ο κηδεμόνας της Ντον Μπάρτολο. Βοηθός σε αυτήν την προσπάθεια του κόμητος αποτελεί ο κουρέας Φίγκαρο, που μπαινοβγαίνει με άνεση στο σπίτι. Ο Διονύσης Σούρμπης ερμηνεύει με φρεσκάδα, πολύ καλή ηθοποιία και σπιρτάδα τις ραδιουργίες του κουρέα Φίγκαρο. Με την υποβλητική και γεμάτη φωνή του γοητεύει το θεατή, ενώ με το παράστημά του, που γεμίζει τη σκηνή, αποσπά επαξίως τα εύγε και το χειροκρότημα του κοινού. Συμπρωταγωνιστής του ο αγαπητός τενόρος Αντώνιος Κορωναίος, ερμηνεύοντας με την εξαίσια φωνή του σαν αηδόνι, τον κόμη Αλμαβίβα. Ευχής έργον θα ήταν να δούμε τη συγκεκριμένη παράσταση και στη Ζάκυνθο, για να δοθεί η ευκαιρία σε όλους να χαρούμε το πολλά υποσχόμενο ζακυνθινόπουλο και να αισθανθούμε περήφανοι για τα καλλίφωνα παιδιά μας που διαπρέπουν μακριά από το νησί. 
Σύμφωνα με την παράδοση ο επίσκοπος Φιλίππων Σώζων, που έλαβε μέρος στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο (451), ίδρυσε μικρό ναό στη θέση Βίγλα 50 μ. ανατολικότερα από το σημείο της Μονής. 
Κτήτωρ θεωρείται ο όσιος Γερμανός, μοναχός από τη μονή Τιμίου Προδρόμου στην Παλαιστίνη, ο οποίος ήλθε στο Παγγαίο πιθανότατα στο δεύτερο μισό του 9ου αι. . 
Η Μονή γνωρίζει μεγάλη άνθηση στην εποχή του πατριάρχου Διονυσίου Α΄ (1467 – 1471 και 1489 – 1491), στην οποία αποσύρθηκε μετά την οριστική παραίτηση από τον πατριαρχικό θρόνο και εδώ κοιμήθηκε.
Κατά τη μεταβυζαντινή περίοδο αντιμετωπίζει από διάφορους επιδρομείς συνεχείς καταστροφές, λεηλασίες και πυρπολήσεις,
με τελευταία αυτήν κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, όπου η Μονή κοιμηλιακά απογυμνώνεται από τους Βούλγαρους και καταστρέφεται από πυρκαγιά. 
Το καθολικό, το μόνον κτήριο που δεν κάηκε, αγιορείτικου τύπου, κτίστηκε σύμφωνα με επιγραφή, κατά τα έτη 1837 – 1847 και η ιστόρησή του είναι έργο του Μολδαβού ζωγράφου Ματθαίου (1858 – 1464). 
Το θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο φιλοτεχνήθηκε από το 1771 εως το 1802 από Χιώτες τεχνίτες και το κωδωνοστάσιο το 1838. Σε όλο το διάστημα της Τουρκοκρατίας,
η Μονή παρουσιάζει μεγάλη ακτινοβολία και συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση και την τόνωση της χριστιανικής και εθνικής συνείδησης. Το 1967 μετατρέπεται σε γυναικείο μοναστήρι.