Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου-The Archaeological Museum of Thasos (Ι)

Το αρχαιολογικό Μουσείο της Θάσου πρωτοκτίστηκε το 1935 για να στεγάσει τα ευρήματα των ανασκαφών των τελών του 19^ου αι. . Η πληθώρα και σημαντικότητα των αντικειμένων που έρχονταν στο φως κατά την διάρκεια των ανασκαφών, οδήγησαν στη δημιουργία νέας πτέρυγας τα έτη 1989-1999 και τη νέα επανέκθεση, η οποία πρόσφατα εγκαινιάστηκε. Με νέα μόνιμη έκθεση 1.400 τ.μ., ξεδιπλώνεται η σημαντική πολιτισμική παρουσία ήδη από την παλαιολιθική εποχή μέχρι τα χριστιανικά χρόνια. Συγκεκριμένα, η έκθεση ξεκινά με τα προϊστορικά εργαλεία από ορυχείο της περιοχής, μοναδικό για τον ελληνικό χώρο, άλλα χρηστικά αντικείμενα από την ίδια περίοδο και αναπαράσταση σπιτιού κατά την εποχή του Χαλκού. Συνεχίζεται με τους ιστορικούς χρόνους ακολουθώντας την πορεία της Θάσου από την ίδρυσή της το 680 π.χ., μέχρι τους βυζαντινούς χρόνους και γίνεται προσπάθεια να αναδεχθούν θεματολογικά γεγονότα και ιστορικοί σταθμοί στη ζωή της πόλης. Αρχιτεκτονικά μέλη, γλυπτά, επιγραφές και ένα πρόπλασμα της αρχαίας αγοράς μας γνωρίζουν το κέντρο της δημόσιας ζωής της θασιακής πολιτείας.

Στον Άγιο Νικόλαο τον Μεγαλομάτη Σκουλικάδου

Στον ιστορικό ναό του Αγίου Νικολάου του Μεγαλομάτη στο Σκουλικάδο βρεθήκαμε στον πανηγυρικό εσπερινό χθες, μαζί με τον εφημέριο π. Νικόλαο Κονίδη τους ενορίτες και προσκυνητές για να συνεορτάσουμε την μνήμη του Επισκόπου των Μύρων της Λυκίας Αγίου Νικολάου. Του Ιεράρχη που με την πατρική του αγάπη διέλυσε τα όρια της ατομικότητας και θεμελιώνει τη διδασκαλία του Χριστού στις καρδιές χιλιάδων ανθρώπων.

Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας- Archaeological Museum of Igoumenitsa

Το νεόδμητο αρχαιολογικό μουσείο Ηγουμενίτσας που λειτούργει από το 2008, αποτελεί το μοναδικό μουσείο του νομού Θεσπρωτίας και αναδεικνύει τη μακραίωνη ιστορία της περιοχής από την παλαιολιθική περίοδο 50.000 π.χ. έως τους ύστερους βυζαντινούς χρόνους 1453 μ.χ. . Παράλληλα, λειτουργεί και ως κέντρο πληροφόρησης και καθοδήγησης προς τους αρχαιολογικούς χώρους του νομού. Το μουσείο στολίδι, όχι μόνον του νομού Θεσπρωτίας, αποτελεί ένα σύγχρονο μουσειακό χώρο, στον οποίο τα αντικείμενα δεν εκτίθενται απλώς, αλλά με σύγχρονες μουσειολογικές μεθόδους και μέσα (μοντέρνες βιτρίνες με κατάλληλο φωτισμό ακόμη και μεγεθυντικούς φακούς, οπτικοακουστικά μέσα και σύγχρονη αντίληψη έκθεσης των πολιτιστικών αγαθών του παρελθόντος) αναδεικνύει πέρα από την στείρα παράθεση και τον εκπαιδευτικό του χαρακτήρα. Ο επισκέπτης γοητεύεται από τις αναπαραστάσεις της καθημερινότητας του αρχαίου κατοίκου, με ενότητες από τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο των Θεσπρωτών. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και στους ευγενέστατους υπαλλήλους αλλά και σε αυτούς που συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός πολιτισμικού κέντρου πλέον και αναρωτιέμαι γιατί σε ετούτο το νησί με τις χιλιάδες των τουριστών, την εισροή χρημάτων τόσα χρόνια, τη μοναδική συλλογή βυζαντινών και μεταβυζαντινών εικόνων σε μια από τις τουριστικότερες περιοχές της Ελλάδας, να βρίσκεται ένα μουσείο από το 1960, χωρίς καν εξαερισμό παρά με ανεμιστήρες, με στενότητα χώρου, χωρίς ανασκαφική δραστηριότητα που να αποκαλύπτει την προτέρα κατοίκηση του χώρου και το κυριότερο χωρίς κανένα ενδιαφέρον να αλλάξει και να δημιουργηθεί κάτι.

Αρχαία Δωδώνη-Ancient Dodoni

Η αρχαία Δωδώνη υπήρξε ένας από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα στην αρχαιότητα εξαιτίας του μαντείου της. Η μυθολογία λέει ότι από τη Θήβα της Αιγύπτου πέταξαν δυο περιστέρια: το ένα προσγειώθηκε στη Λιβύη, όπου χτίστηκε ο ναός του Άμμωνα Δία, και το δεύτερο ήρθε στη Δωδώνη, όπου ιδρύθηκε το μαντείο. Το μαντείο στην αρχή ήταν υπαίθριο, με μια βελανιδιά (ιερή φηγός), που γύρω είχε έναν περίβολο από χάλκινους λέβητες πάνω σε τρίποδες, οι οποίοι με τους ήχους που έκαναν όταν χτυπούσαν μεταξύ τους αλλά και σε συνδυασμό με το θρόισμα των φύλλων του δέντρου και άλλους ήχους (περιστέρια, πηγή κτλ.) έδιναν τους χρησμούς, τούς οποίους ερμήνευαν οι ιερείς. Στις ρίζες της βελανιδιάς, στην αρχή πιστευόταν ότι κατοικούσε η Γαία, αλλά με το Δωδεκάθεο αντικαταστάθηκε από το Δία και τη γυναίκα του Διώνη. Στο τέλος του 5ου αιώνα χτίστηκε ένας μικρός ναός, όπου φυλάγονταν τα αφιερώματα των προσκυνητών. Τον 4ο αι. το ιερό εγκαταλείφθηκε και στο χώρο δίπλα από τον ναό κτίστηκε χριστιανική εκκλησία. Το Αρχαίο θέατρο Δωδώνης χτίστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. επί βασιλείας Πύρρου και ακολουθεί το σχέδιο που έχουν όλα τα ελληνικά θέατρα. Χωρούσε 18.000 θεατές και ήταν το μεγαλύτερο της εποχής του. Κατά την τέλεση των Ναΐων προς τιμήν του Νάιου Δία, εκτός από τους αγώνες στο στάδιο γίνονταν και θεατρικοί αγώνες. Το θέατρο καταστράφηκε και επισκευάστηκε δυο φορές. Την πρώτη φορά το κατέστρεψαν οι Αιτωλοί με τον βασιλιά Δωρίμαχο το 219 π.Χ., αλλά την επόμενη χρονιά ο βασιλιάς Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας άρχισε τις επισκευές. Το 167 π.Χ., ο Ρωμαίος στρατηγός Αιμίλιος Παύλος το κατέστρεψε ξανά ώσπου το 31 π.Χ. το επισκεύασε πάλι ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος για να χρησιμοποιηθεί ως αρένα για θηριομαχίες από τους Ρωμαίους.

Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης-The White Tower of Thessaloniki

Ο Λευκός Πύργος αποτελεί σήμερα μαζί με το ναό του Αγίου Δημητρίου, το μνημείο-σύμβολο της Θεσσαλονίκης. Κτίστηκε το 15^ο αι. και αντικατέστησε παλιότερο βυζαντινό πύργο, ενώ αποτελούσε μέρος της οχύρωσης της πόλης στη συμβολή του ανατολικού με το θαλάσσιο τείχος. Κυλινδρικός με ύψος 33,90 μ. και διάμετρο 22,70 μ. έχει ισόγειο και έξι ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερικό κλιμακοστάσιο μήκους 120 μ., το οποίο ελίσσεται κοχλιωτά σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο. Στον κάθε όροφο σχηματίζεται μια κεντρική κυκλική αίθουσα, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Από το 2008 στεγάζει τη νέα μόνιμη έκθεση που αφορά την ιστορία της Θεσσαλονίκης από την ίδρυσή της μέχρι και τις μέρες μας. Πρόκειται μουσειολογικά πιστεύω για μια πρωτοποριακή έκθεση, δοσμένη με θεατρικό τρόπο, χρησιμοποιώντας τον ήχο και το φως, εξιστορώντας με σύγχρονο τεχνολογικά τρόπο την μακραίωνη ιστορία της πολυθρύλητης αυτής πόλης.

Πόσο πολύ άραγε ευθυνόμαστε σε τούτον τον τόπο που ζούμε, όταν επιζητούμε σαν ζητιάνοι το οικονομικό έλεος των πολλές φορές μικρόψυχων επισκεπτών μας, προσφέροντάς τους μόνον φαγητό, τουριστικοποιημένους χορούς και μουσική, νομίζοντας ότι οι μόνες ικανοποιήσεις και αναζητήσεις τους είναι αυτές. Πώς αναδεικνύουμε την ιστορία και τον πολιτισμό που άνθησε σε τούτον τον τόπο όταν δεν υπάρχει ούτε σαν πρόταση η δημιουργία ενός Μουσείου της πόλης της Ζακύνθου, στο οποίο να παρουσιάζεται με σύγχρονα μέσα, χωρίς να σε κουράζει και να πλήττεις, παρά να προσφέρει την πολιτισμική μυρουδιά της Ζακύνθου και να σου ανοίγει την όρεξη να την ανακαλύψεις και να την γευτείς! Πόσο κρίμα είναι εκείνη η βενετσιάνικη πυριτιδαποθήκη-αποθήκη στο Κάστρο να μένει κλειστή και αναξιοποίητη, η πυριτιδαποθήκη που πρόσφατα αναστηλώθηκε, οι φυλακές, να μην γίνονται ένα μουσείο της πόλης του Κάστρου και της καινούργιας στον Αιγιαλό! Τι θα πούμε στα παιδιά μας που δεν τους δίνουμε την ευκαιρία να μάθουν την ιστορία του τόπου τους για να τον διαφυλάξουν, προστατέψουν και αναδείξουν;

Άγιος Ανδρέας στους Διαπόρους- The ruins of Saint Andrew's monastery on the isle Diapori (II)

Πριν από μερικές μέρες αποτολμήσαμε με επιτυχία, για μένα ήταν η δεύτερη φορά μιας και την πρώτη πριν από χρόνια απέτυχα να ανέβω στα ερείπια, να αποβιβαστούμε στο νησί και να επισκεφτούμε τον ερειπιώνα παρά τις δυσκολίες. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μικρό συγκρότημα κτισμάτων που αποτελείται κυρίως από μια μονόχωρη εκκλησία με δύο εσωτερικές κόγχες, αυτές της αγίας τράπεζας και της πρόθεσης, με έναν εφαπτόμενο κυκλικό χώρο, με άνοιγμα σήμερα προς το ναό. Ίσως να πρόκειται για στέρνα και μεταγενέστερα ανοίχτηκε είσοδος. Τα υπόλοιπα κτίσματα δεν διακρίνονται ευκρινώς καθώς είναι καλυμμένα από επιχωματώσεις και την πυκνή βλάστηση. Εντυπωσιάζει η καλή δόμηση με δυνατό συνδετικό υλικό ανάμεσα στους λίθους, καθώς και η διπλή τοιχοποιία του ναού στη δυτική και βόρεια πλευρά, αφού εφάπτεται με το τοιχίο του περιβόλου.