Εορτή του Αγ. Γεωργίου και δεν θα μπορούσα παρά να αναλογιστώ εκ των έσω πια, αλλά και να φαντασθώ, μιας και δεν έζησα προ των σεισμών του 1953, τις ετοιμασίες για τα πανηγύρια που γίνονταν στις δύο εκκλησίες της Χώρας, οι οποίες έφεραν το όνομα του μεγαλομάρτυρα Γεωργίου. Η πρώτη, αυτή του Αγ. Γεωργίου του Πετρούτσου,
βρισκόταν στο νότιο άκρο της πόλης, στην έξοδο προς Λαγανά και η άλλη του Αγ. Γεωργίου των Καλογραιών ή της Κυπριάνας, κάτω από το Κάστρο και πίσω από την Πικριδιώτισσα..jpg)
βρισκόταν στο νότιο άκρο της πόλης, στην έξοδο προς Λαγανά και η άλλη του Αγ. Γεωργίου των Καλογραιών ή της Κυπριάνας, κάτω από το Κάστρο και πίσω από την Πικριδιώτισσα..jpg)
Τον 15ο αι. γίνεται αναφορά για τον παραθαλάσσιο τότε ναό του Αγ. Γεωργίου, ο οποίος δόθηκε το 1513 από την βενετική διοίκηση ως jus patronato στην οικογένεια Πετρούτσου.
Ο ναός γνώρισε αρκετές ανακαινίσεις με τελευταία αυτήν του 1783. Δυστυχώς, μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953, αν και πληγωμένος θα μπορούσε να διασωθεί, αλλά αποφασίστηκε η εξαφάνισή του. Το περίφημο επιχρυσωμένο τέμπλο κοσμεί σήμερα το ναό της Αναλήψεως στο κέντρο της πόλης,
η καθέδρα με την ασημωμένη εικόνα του Αγ. Γεωργίου, η οποία προσφάτως συντηρήθηκε από το εργαστήριο συντήρησης της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, για να αποκαλύψει μια πολύ σημαντική αγιογραφία κάτω από επιζωγράφιση,
βρίσκεται μαζί και με άλλα αντικείμενα στο ναό του Αγίου Λαζάρου και μερικές άλλες εικόνες στην αίθουσα επτανησιακής τέχνης του Βυζ. και Μεταβυζαντινού Μουσείου Ζακύνθου.
Ο ναός γνώρισε αρκετές ανακαινίσεις με τελευταία αυτήν του 1783. Δυστυχώς, μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953, αν και πληγωμένος θα μπορούσε να διασωθεί, αλλά αποφασίστηκε η εξαφάνισή του. Το περίφημο επιχρυσωμένο τέμπλο κοσμεί σήμερα το ναό της Αναλήψεως στο κέντρο της πόλης,
Το γυναίκειο μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου των Καλογραιών
κατάφερε να γλιτώσει από την καταστρεπτική μανία των σεισμών, .jpg)
κατάφερε να γλιτώσει από την καταστρεπτική μανία των σεισμών, .jpg)
(φωτ.2001, βόρεια πόρτα)
αλλά όχι των ανθρώπων. Ο ναός αν και ερειπώθηκε το 1953 αφέθηκε στην αδιαφορία, επιχωματώθηκε και πριν από μερικά χρόνια ένα μέρος από την βόρεια πλευρά, .jpg)
.jpg)
(φωτ.1993, εσωτερική πλευρά βόρειας πόρτας)
που ακόμη έστω και κουτσουρεμένες διακρίνονται τοιχογραφίες του 17ου αι.,
γκρεμίστηκε. Το τέμπλο, αν και όχι ολόκληρο, τοποθετήθηκε στον παρακείμενο μετασεισμικό ναό της Πικριδιώτισσας
μαζί με την δεσποτική εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Άλλες εικόνες μεταφέρθηκαν στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων (δεσποτικές Χριστού-Παναγίας) και στο Βυζ. και Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου.
(φωτ.2001,βόρεια πλευρά μετά την ρήξη της τοιχοποιίας)
γκρεμίστηκε. Το τέμπλο, αν και όχι ολόκληρο, τοποθετήθηκε στον παρακείμενο μετασεισμικό ναό της Πικριδιώτισσας
μαζί με την δεσποτική εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Άλλες εικόνες μεταφέρθηκαν στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων (δεσποτικές Χριστού-Παναγίας) και στο Βυζ. και Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου.
(φωτ.2001,βόρεια πλευρά μετά την ρήξη της τοιχοποιίας)
Μετασεισμικά ανήκει σε ιδιώτη.
.jpg)
(φωτ.1995, εσωτερικό ναού)
Το εσωτερικό του ναού επιχωματωμένο έχει μετατραπεί σε κήπο.
(φωτ. 2001, εσωτερικό ναού)
(φωτ. 2001, εσωτερικό ναού).jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)




σε έναν τόπο ιδιαίτερα φορτισμένο για τις θύμησες της νεότερης ιστορίας μας
αλλά και για την ποιότητα των γλυπτών έργων που βρίσκονται εκεί,
αισθάνεται κάνεις ιδιαίτερη συγκίνηση αντικρίζοντας την προτομή του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού να σε υποδέχεται.
Πρόκειται για ένα έργο του Διονυσίου Πάλμα, δωρεά του Δήμου Ζακυνθίων
γιατί εκεί έχει τοποθετηθεί η μαρμάρινη λειψανοθήκη του οσίου. Είναι το τμήμα του καθολικού που συνδέεται με το ναό της Παναγίας,
διευκολύνοντας τη διεύλευση των προσκυνητών μπροστά από το λείψανο και την είσοδό τους στο ναό της Παναγίας.
Η εκκλησία της Παναγίας είναι η παλαιότερη από τις δύο εκκλησίες του μοναστηριακού συγκροτήματος.
Χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 10ου αι. Κτισμένη σύμφωνα με τα κωνσταντινουπολίτικα πρότυπα, η εκκλησία κατέχει μια εξέχουσα θέση στην ιστορία της βυζαντινής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα.
Η μοναδική τοιχογραφία που σώθηκε από την αρχική διακόσμηση του ναού της Παναγίας ιστορεί την εμφάνιση του αρχάγγελου Μιχαήλ στον Ιησού του Ναύη πριν από την άλωση της Ιεριχώ.
Τοιχογραφίες διασώζονται και στο διακονικό, με παραστάσεις συνολικά πέντε μορφές ιεραρχών που έχουν χρονολογηθεί στο τέλος του 12ου αι., μεταξύ των οποίων και του αγίου Λέοντα Επισκόπου Κατάνης.
Ταυτόχρονα με το καθολικό κτίσθηκε και η κρύπτη,
όπου στεγαζόταν αρχικά ο τάφος του οσίου, ενώ ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον αποτελεί και η προσφάτως αναστηλωμένη παλαιά τράπεζα της Μονής,
που σήμερα λειτουργεί ως μουσεio.
είναι το μοναστήρι του οσίου Λουκά του Στειριώτη, στις υπώρειες του Ελικώνα στην Βοιωτία.
Η απαρχή της μοναστικής δραστηριότητας στην περιοχή ξεκινάει από τον ίδιο τον Όσιο Λουκά,
όταν ασκήτευσε εκεί στα τελευταία χρόνια της ζωής του, από το 946 έως το 953.
Δύο έτη μετά το θάνατο του οσίου, δηλαδή το 955, οι μοναχοί, που φαίνεται πως ήδη εμόναζαν κοντά στον άγιο, έκτισαν ευκτήριο οίκο γύρω από τον τάφο του
και οικοδόμησαν τα πρώτα κελιά μίας οργανωμένης μοναστικής κοινότητας.
Σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη το 1011 μια νέα εκκλησία κατασκευάστηκε για να τιμηθεί το ιερό λείψανο.
Πρόκειται για τον σημερινό κεντρικό ναό με τα περίφημα ψηφιδωτά.
Ανήκει στον τύπο των ηπειρωτικών οκταγωνικών ναών
και μάλιστα θεωρείται το πρότυπο όλων των μεταγενέστερων ναών αυτού του τύπου.
Στους οκταγωνικούς ναούς, που κατ' ουσίαν είναι σταυροειδείς ναοί, μόνο η στήριξη του τρούλου είναι οκταγωνική
ενώ ο κεντρικός χώρος κάτω από αυτόν παραμένει τετράγωνος.
Το καθολικό του Οσίου Λουκά χαρακτηρίζεται για τον ευρύ τρούλο του (διαμέτρου 9 μ. περίπου),
την πλούσια ορθομαρμάρωση
και τα ψηφιδωτά σύνολα,
από τα σημαντικότερα της μεσοβυζαντινής τέχνης,
χρονολογούμενα γύρω στη δεύτερη και τρίτη δεκαετία του 11ου αι. . 