Το εσωτερικό προτού μεταφερθεί το ξυλόγλυπτο τέμπλο, φωτό 2000
Η κόγχη του διακονικού, τοιχογραφία με απεικόνιση του αγίου Νικολάου
Οι τοιχογραφίες της εκκλησίας, άγνωστου αγιογράφου των τελών του 17ου αι. αποτοιχίστηκαν μετά τους σεισμούς του 1953 και βρίσκονται σήμερα στο Βυζ. και Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου. Τα τελευταία χρόνια με μέριμνα του Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου Β΄, το τέμπλο, τα ξυλόγλυπτα μανουάλια και οι εικόνες μεταφέρθηκαν στη Μονή του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών, της οποίας είναι από παλιά μετόχι και στην οποία φυλάσσεται και τεμάχιο ιερού λειψάνου του Αγίου Ανδρέα. Όλες οι εικόνες συντηρήθηκαν από το εργαστήριο συντήρησης της Μητροπόλεως Ζακύνθου και φυλάσσονται με ασφάλεια. Δυστυχώς, δεν είχαν την ίδια τύχη και τα κτίσματα της Μονής τα οποία συν τω χρόνω κατέρρευσαν και όχι μόνον, αλλά ιερόσυλοι φαίνεται ότι αφαίρεσαν και ότι λιθανάγλυφο υπήρχε, δημιουργώντας περαιτέρω καταστροφή στα κτίσματα. Απωλέσθησαν επιγραφή με τη χρονολογία κατασκευής του κεντρικού κτιρίου, πέτρινα διακοσμητικά από το κεντρικό πηγάδι, πέτρινη σκαλιστή κεφαλή από το καμπαναριό και βεβαίως οι κολόνες με τα δωρικού τύπου κιονόκρανα από τη λότζα της εκκλησίας. Στις φωτογραφίες που ακολουθούν διακρίνεται το αληθές των παραπάνω γραφέντων. Ευχή και ελπίδα είναι να αναστηλωθεί κάποτε έστω η εκκλησία.
(Το λιθανάφλυφο που χάθηκε από φώτο του 2000) 
Κτήτορας υπήρξε ο Ιωάννης Λαμπάρδης, Αρχιγραμματέας του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Νικηφόρου Φωκά, γνωστός ως Φιλόσοφος. 
Το 1691 χτίστηκε η νέα Μονή εξαιτίας του δυσπρόσιτου του παλιού μοναστηριού. 
Από τη Μονή φιλόσοφου εξήλθαν Πατριάρχες, αρχιερείς και πάρα πολλοί λόγιοι κληρικοί, οι οποίοι εργάσθηκαν για τη διατήρηση του ελληνορθόδοξου φρονήματος στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας. 
Η Ιερά Μονή Πρόδρομου βρίσκεται στη χαράδρα του ποταμού Λούσιου στην Αρκαδία.
Η ίδρυση του μοναστηριού ανάγεται στον 12ο αι. και κατά άλλους στον 16ο αι. Οι τοιχογραφίες του μικρού σπηλαιώδους ναΐσκου αποδίδονται στον κρητικό αγιογράφο Θεοφάνη ή στους αδελφούς Μόσχους. 
Αυτό που εντυπωσιάζει τον σημερινό επισκέπτη - προσκυνητή, είναι η λιτότητα των οικοδομημάτων 
σε συνδυασμό με την απόλυτη εναρμόνισή τους με το πανέμορφο φυσικό περιβάλλον.
Η κατοίκηση φαίνεται, παρόλο που δεν έχουν γίνει ευρείας έκτασης ανασκαφές, πως είναι αδιάλειπτη τουλάχιστον από τη νεολιθική περίοδο μέχρι τα νεότερα χρόνια της αγγλοκρατίας τον 19ο αι. . Η πρώτη αρχειακή μαρτυρία για οχυρό ανάγεται στον 15ο αι. , ενώ τα υπάρχοντα τείχη χρονολογούνται κυρίως από τον 17ο αι. 
. Μέσα σε αυτά βρίσκονταν συρρικνωμένα ένα πλήθος από ιδιωτικές οικίες, δημόσια κτίρια, ναούς και πάρα πολλά πηγάδια και δεξαμενές. 
Η εγκατάλειψη του Κάστρου από έμψυχο δυναμικό άρχισε σταδιακά από τον 19ο αι. , για να ολοκληρωθεί μετά την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα το 1864. Η σημερινή κατάσταση παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες για καθαριότητα και κατάλληλες συνθήκες
επισκεψιμότητας είναι απογοητευτική, όσον αναφορά την πρόοδο των ανασκαφών και τη στερέωση των τειχών, που σε κάθε σχεδόν μεγάλο σεισμό κατρακυλά και ένα μέρος. Η πίεση προς το αρμόδιο Υπουργείο πρέπει να ενταθεί από όλους τους φορείς, διότι η σωτηρία και ανάδειξη της πρώτης πόλης της Ζακύνθου αφορά όλους μας. Πέρα από την αρχαιολογική αξία, μια βόλτα ανάμεσα στα ερείπια που σώζονται μέσα στο πευκοδάσος, σε συνδυασμό με την ανεπανάληπτη θεά προς όλες τις μεριές του νησιού, αποτελούν ανεκτίμητο θησαυρό για εμάς και τα παιδιά μας. 
αποτυπώσεις του άνθινου στολισμού του ναού.
