ΜΟΝΗ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ

Μεταξύ Διακοφτού και Καλαβρύτων σκαλωμένη σε ένα βράχο βρίσκεται το μοναστήρι του Μεγάλου Σπηλαίου. Ιδρυτές σύμφωνα με την παράδοση ήταν οι μοναχοί Συμεών και Θεόδωρος στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την εικονομαχία, μαζί με μια βοσκοπούλα την Ευφροσύνη η οποία είχε βρει μια εικόνα φτιαχμένη από κερί και χρώμα, μέσα σε ένα σπήλαιο. Το σπήλαιο υπήρξε και ο πρώτος πυρήνας της μονής, ενώ ανακαινίσθηκε τον 14ο αι. επί αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄. Το μοναστήρι κάηκε το 1934 και η καταστροφή ολοκληρώθηκε το 1943 από την γερμανική κατοχή, όπου τα κελιά πυρπολήθηκαν εκ νέου και 22 μοναχοί θανατώθηκαν. Η εικόνα της Παναγίας σε μια παραλλαγή της Παναγίας Οδηγήτριας με τον Ιησού κεκλιμένο στην αγκαλιά της μητέρας του, αποδίδεται στον Ευαγγελιστή Λουκά.Καλυμμένη από βυζαντινές και μεταβυζαντινές επενδύσεις κατέστη δυνατή η φωτογράφηση και μελέτη από τον Α. Ξυγγόπουλο μετά τη φωτιά του 1934. Σε διπλανό από το καθολικό παρεκκλήσιο βρίσκονται άγια λείψανα, μεταξύ αυτών και η αριστερή παλάμη του αγίου Χαραλάμπη.

ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΖΑΚΥΝΘΟΣ?

Αρχαία μονοπάτια, αδιάβατα σήμερα εναντιώνονται στο ανθρώπινο πείσμα της εξημέρωσης της φύσης. Ποιός μπορεί να πιστέψει ότι λίγα μόνο μέτρα από το κέντρο της Ζακύνθου, βρίσκεται αυτή η πράσινη οργιαστική όαση ως αντίποδας στην τσιμεντένια φρενίτιδα της πόλης. Ως πότε άραγε? Τουλάχιστον εμείς το είδαμε...

ΜΑΡΙΑ ΜΥΡΑΚΗ

"ΘΝΗΤΕ ΣΥ ΠΟΥ ΑΠ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΟ ΠΛΑΙ

ΕΝΘΥΜΟΥ ΠΩΣ ΣΥΓΧΩΡΙΟ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΖΗΤΑΕΙ

ΕΓΡΑΨΕ Η ΚΟΡΗ ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΥΡΑΚΗ ΚΑΖΟΥΡΗ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΣ"

Ο τάφος της Μαρίας Μυράκη, μητέρας της μεγάλης ζακυνθίας ηθοποιού Ουρανίας Μυράκη Καζούρη βρίσκεται στο Α΄Νεκροταφείο της Ζακύνθου σε αυτήν την άθλια κατάσταση όπως παρουσιάζεται στη φωτογραφία, σπασμένος και διαλυμένος.

Πόσο τραγικά ειρωνικό φαντάζει το επίγραμμα της σπουδαίας ηθοποιού σήμερα πλάι στον σπασμένο τάφο, που να ΄ξερε...

ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ...

Το καμπαναριό του 19ου αι. απο το Καταστάρι, το έχω δημοσιεύσει το 2000 στο Απάνθισμα Χιλιετίας των εκδόσεων Ερμής. Από τότε στην ίδια κατάσταση, ας ελπίσουμε να αντέξει κάποια ακόμη χρόνια, αν και στην κατάστασή του βρίσκονται πάμπολλα άλλα κτίσματα περασμένων αιώνων διάσπαρτα στο νησί.

......!

Η ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ

(Ότι σώθηκε κοντά στην Ολυμπία)

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα

Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας

Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό

Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες

Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθήσαμε

Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.

Μια πεταλούδα πέταξε απ΄ τα στήθια μας

(Η είσοδος του Μουσείου Ολυμπίας)

Ήτανε πιο λευκή

Απ΄ το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας

(Ο Κρόνιος λόφος)

Ξέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτές

Πως δε θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά

Και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα

Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη

Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας

λέγε μας τη ζωή.
Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ΄ τα χέρια

Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν

Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης, το γνωρίζουμε

Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό, τόχουμε νιώσει

Εμείς τη λέμε τη ζωή, πηγαίνουμε μπροστά

Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε.
Είμαστε από καλή γενιά.

(Αφιερωμένο αυτό το ποίημα του Ελύτη στους αδελφούς μας πυροπαθείς)

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΣΙΓΟΥΡΟΣ (1547-1622)

Ο λαμπρός γόνος της Ζακύνθου, ο Επίσκοπος Αιγίνης, των Στροφάδων ο φρουρός, των Αρχιερέων το κλέος, το εν αφθαρσία διατηρηθέν χαρίτων πολλών αναβλύζων σεπτό σκήνωμά του.